Can I take a message?

Cel i treść

Ta karta pracy z języka funkcjonalnego uczy dzwonienia (Hello, is that Polly? Can I speak to Marley, please? It's Kemal.), odbierania telefonu (Who's calling, please? Hold on, please. I'm afraid he isn't here at the moment.), przyjmowania wiadomości (Can I take a message? What's your number?) i zostawiania jej (Could you ask him to call me back? Could you tell him that the match starts at ten?). Uczniowie czytają rozmowę telefoniczną, w której Polly przyjmuje wiadomość dla swojego brata Marleya, znajdują brakujące słowa i czytają przydatne zwroty podane w ramce. Na koniec potrafią zapytać o kogoś przez telefon, przyjąć lub zostawić wiadomość i podać numer telefonu tak, jak robią to Brytyjczycy.

Wskazówki metodyczne

Strona 1 to rozmowa telefoniczna z ilustracją Kemala i Polly: jest sobotnie popołudnie, a Kemal dzwoni do domu swojego kolegi Marleya. Odbiera Polly, siostra Marleya, ale Marley jest z tatą na zakupach, więc Polly przyjmuje wiadomość: jutrzejszy mecz zaczyna się o dziesiątej, a nie o jedenastej, a Kemal prosi, żeby Marley do niego oddzwonił. Kemal podaje swój numer, a potem powtarza go cyfra po cyfrze, mówiąc „oh” zamiast 0. Uczniowie znajdują osiem brakujących słów w kwestiach z dialogu. Strona 2 zawiera przydatne zwroty w ramce, ze słowami kluczowymi wyróżnionymi pogrubieniem i numerem telefonu zapisanym tak, jak mówią go Brytyjczycy, pięć sytuacji do dopasowania do zwrotu (nieznany rozmówca, prośba o chwilę cierpliwości, propozycja przyjęcia wiadomości, prośba do koleżanki o późniejszy telefon, numer, którego się nie dosłyszało) oraz sześć kwestii z trzema odpowiedziami, z których uczniowie zaznaczają najlepszą. Strona 3 zawiera rozmowę, w której Sasha dzwoni do domu Polly, a odbiera Marley, do ponumerowania od 1 do 8, oraz kolejną rozmowę do uzupełnienia sześcioma słowami z ramki. Ostatnie zadanie to scenka przez telefon: uczniowie wycinają karty A i B i siadają plecami do siebie. A dzwoni i prosi do telefonu kolegę lub koleżankę; B jest bratem lub siostrą tej osoby, mówi, że jej nie ma, i zapisuje wiadomość w ramce na karcie (dla kogo, od kogo, numer, treść). Potem zamieniają się rolami, a B zostawia wiadomość dla A. Numery telefonów na karcie należą do puli zarezerwowanej dla filmów i telewizji: żaden nie jest prawdziwy. Każde ćwiczenie zaczyna się od rozwiązanego przykładu.

Proponowany przebieg lekcji

1. (5 min) Proszę udać rozmowę telefoniczną i powiedzieć „Hello. Can I speak to ..., please?”; uczeń odpowiada „Who's calling, please?”
2. (10 min) Proszę przeczytać rozmowę na głos; uczniowie znajdują brakujące słowa.
3. (5 min) Proszę przeczytać z klasą przydatne zwroty z ramki; uczniowie mówią numer Kemala tak jak Brytyjczycy.
4. (10 min) Strona 2: uczniowie dopasowują sytuacje do zwrotów, a potem zaznaczają najlepsze odpowiedzi.
5. (10 min) Strona 3: uczniowie numerują kwestie rozmowy Sashy, a potem uzupełniają drugą rozmowę.
6. (10 min) Scenka: uczniowie siadają plecami do siebie; A zostawia wiadomość, B zapisuje ją na karcie; potem zamieniają się rolami.
7. (5 min) Proszę sprawdzić obie wiadomości i ćwiczenia z kluczem odpowiedzi na stronie 4.

Dostosowanie

[S] Przed zadaniami uczniowie czytają rozmowę na głos w parach, siedząc plecami do siebie.

[A] Uczniowie podają numer telefonu tak jak Brytyjczycy, cyfra po cyfrze, mówiąc „oh” zamiast 0, a partner go zapisuje.

Materiały i wymagania wstępne

Jeden egzemplarz stron od 1 do 3 na ucznia i nożyczki do kart scenki. Strona 4 to klucz odpowiedzi ze wskazówkami dla nauczyciela: proszę ją zachować. Scenka to swobodna wypowiedź ustna, ale każda wiadomość jest na kartach (wyjście do kina zostaje przeniesione na niedzielę na trzecią, basen jest w sobotę zamknięty), więc uczniowie mogą sprawdzić z kluczem, co zapisali. Uczniowie powinni znać liczby od 0 do 9, godziny, dni tygodnia i will (I'll tell him). Na rozszerzenie uczniowie nagrywają krótką wiadomość głosową dla kolegi lub koleżanki.